Σήμερα κρατάμε στα χέρια μας οθόνες με δισεκατομμύρια χρώματα, HDR, φωτεινότητα που ξεπερνά τα 3.000 nits και ρυθμό ανανέωσης έως 185Hz. Είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι κάποτε η έγχρωμη οθόνη σε κινητό ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Κι όμως, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990, όλα τα κινητά είχαν μονόχρωμες οθόνες, συνήθως με πρασινωπό φωτισμό. Το 1997, η γερμανική Siemens έκανε το πρώτο βήμα προς ένα πολύχρωμο μέλλον με το Siemens S10.
Η παρουσίαση
Η Siemens ανακοίνωσε το S10 στις 14 Μαρτίου 1997. Ήταν ένα κινητό GSM σε κλασική μορφή μπάρας, που απευθυνόταν σε επαγγελματίες. Η μεγάλη του καινοτομία ήταν η οθόνη, που προβλήθηκε ως η πρώτη έγχρωμη οθόνη σε κινητό τηλέφωνο στον κόσμο. Για τη Siemens, ήταν μια ευκαιρία να διεκδικήσει μια παγκόσμια πρωτιά απέναντι στους μεγάλους ανταγωνιστές της, τη Nokia και την Ericsson.
Τέσσερα χρώματα
Η οθόνη του S10 είχε ανάλυση 97 × 54 πίξελ και μπορούσε να δείξει τέσσερα χρώματα: κόκκινο, πράσινο, μπλε και λευκό, με το λευκό να χρησιμοποιείται ως φόντο. Δεν μπορούσε να δείξει εικόνες ή γραφικά, μόνο κείμενο και λίγα σύμβολα. Τα χρώματα χρησιμοποιούνταν για να ξεχωρίζουν διαφορετικά στοιχεία στο μενού και στις πληροφορίες, για παράδειγμα τα ονόματα από τους αριθμούς.
Η οθόνη χωρούσε έως έξι γραμμές κειμένου. Υπήρχε και επιλογή για μεγαλύτερα γράμματα, που έκανε την ανάγνωση πιο εύκολη, αλλά μείωνε τις γραμμές.
Για τα σημερινά δεδομένα, τέσσερα χρώματα ακούγονται ελάχιστα. Αλλά σε μια εποχή που όλοι είχαν συνηθίσει τα μαύρα γράμματα σε πράσινο φόντο, η εικόνα ενός κινητού με κόκκινα και μπλε γράμματα τραβούσε σίγουρα τα βλέμματα.
Τα προβλήματα της πρώτης έγχρωμης οθόνης
Η πρωτιά είχε όμως τίμημα. Η οθόνη ήταν δύσκολη στην ανάγνωση από κάποιες γωνίες και κάτω από έντονο φως, όπως στον ήλιο. Κριτικοί της εποχής βρήκαν ότι τα χρώματα έκαναν το κινητό πιο δύσκολο στη χρήση αντί για πιο εύκολο, και πολλοί τη χαρακτήρισαν περισσότερο τέχνασμα μάρκετινγκ παρά πραγματική βελτίωση. Για μια χώρα με τόση ηλιοφάνεια όπως η Ελλάδα, αυτό θα ήταν σίγουρα πρόβλημα.
Τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά
Πέρα από την οθόνη, το S10 είχε μερικές χρήσιμες λειτουργίες. Ένα κουμπί στο πλάι ενεργοποιούσε τη λειτουργία υπενθύμισης, που ηχογραφούσε έως 20 δευτερόλεπτα φωνής, ιδανικό για να σημειώσεις γρήγορα έναν αριθμό ή μια ιδέα. Είχε δύο τηλεφωνικούς καταλόγους και φιλτράρισμα κλήσεων, ώστε να μπορείς να επιλέξεις αν θα χτυπά για αριθμούς μέσα ή έξω από αυτούς. Μπορούσες επίσης να δώσεις διαφορετικό ήχο κλήσης σε συγκεκριμένους καλούντες, για να ξέρεις ποιος σε παίρνει πριν κοιτάξεις την οθόνη.
Το μενού, όμως, ήταν περίπλοκο. Σε σύγκριση με τα πιο απλά και φιλικά μενού της Nokia, το S10 απαιτούσε περισσότερη προσπάθεια για να μάθει κανείς να το χρησιμοποιεί.
Μέγεθος και μπαταρία
Το S10 είχε διαστάσεις 147 × 46 × 25 χιλιοστά και ζύγιζε 185 γραμμάρια, νούμερα που το έκαναν μεγαλύτερο και βαρύτερο από πολλά ανταγωνιστικά κινητά της εποχής. Η αυτονομία έφτανε περίπου τις 100 ώρες σε αναμονή. Για ένα κινητό που απευθυνόταν σε επαγγελματίες, το μέγεθος και το βάρος ήταν μειονεκτήματα, αφού οι ανταγωνιστές της Nokia και της Ericsson γίνονταν όλο και μικρότεροι και ελαφρύτεροι.
Οι εκδόσεις
Την ίδια χρονιά, η Siemens κυκλοφόρησε και το S10 Active, μια ανθεκτική έκδοση που άντεχε στα χτυπήματα, στη σκόνη και στο νερό. Ήταν ένα από τα πρώτα ανθεκτικά κινητά της εποχής, για όσους δούλευαν σε εξωτερικούς χώρους. Αργότερα ακολούθησε και μια ανανεωμένη έκδοση με το όνομα S10D. Η Siemens έφτιαξε επίσης μια έκδοση για τη Sony, που πωλήθηκε με το όνομα Sony CMD X2000.
Γιατί δεν πούλησε
Παρά την πρωτιά, το S10 δεν ήταν εμπορική επιτυχία. Θεωρήθηκε λιγότερο ικανό και λιγότερο εύχρηστο από τα μικρότερα και ελαφρύτερα κινητά της Nokia και της Ericsson, που κέρδιζαν το κοινό με την απλότητά τους. Η έγχρωμη οθόνη δεν ήταν αρκετή για να αντισταθμίσει το μέγεθος, το βάρος και το δύσκολο μενού. Σήμερα, το S10 είναι πολύ σπάνιο, και σχεδόν δεν εμφανίζεται σε πωλήσεις συλλεκτών.
Γιατί ήταν τόσο δύσκολη η έγχρωμη οθόνη
Για να καταλάβουμε τη σημασία του S10, αξίζει να δούμε γιατί οι έγχρωμες οθόνες άργησαν τόσο να φτάσουν στα κινητά. Οι έγχρωμες οθόνες της εποχής κατανάλωναν πολύ περισσότερη ενέργεια από τις μονόχρωμες, σε μια εποχή που οι μπαταρίες ήταν μικρές και η αυτονομία πολύτιμη. Ήταν επίσης ακριβότερες, πιο δύσκολες στην κατασκευή και δυσκολότερες στην ανάγνωση κάτω από το φως.
Οι μονόχρωμες οθόνες, αντίθετα, ήταν φθηνές, ανθεκτικές και κατανάλωναν ελάχιστη ενέργεια. Γι’ αυτό τα περισσότερα κινητά της εποχής μπορούσαν να κρατήσουν μέρες σε αναμονή. Η Siemens έκανε μια συμβιβαστική επιλογή: λίγα χρώματα, μόνο για κείμενο, ώστε να μην επιβαρύνει υπερβολικά τη μπαταρία. Το αποτέλεσμα δεν εντυπωσίασε, αλλά έδειξε ότι η τεχνολογία ήταν δυνατή.
Η πραγματική επανάσταση ήρθε όταν οι οθόνες TFT και STN με πολλά χρώματα έγιναν φθηνότερες και πιο αποδοτικές, στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Τότε οι έγχρωμες οθόνες έγιναν σημείο πώλησης, και τα κινητά άρχισαν να δείχνουν φωτογραφίες, παιχνίδια με χρώματα και ταπετσαρίες.
Ένα κινητό για επαγγελματίες
Το S10 είχε σχεδιαστεί για επαγγελματίες, και αυτό φαινόταν στις λειτουργίες του. Οι δύο τηλεφωνικοί κατάλογοι επέτρεπαν να χωρίζεις τις επαγγελματικές από τις προσωπικές επαφές. Το φιλτράρισμα κλήσεων σε βοηθούσε να μην ενοχλείσαι από άγνωστους αριθμούς σε μια σημαντική σύσκεψη. Και η υπενθύμιση φωνής ήταν ιδανική για να καταγράψεις γρήγορα ένα τηλέφωνο ή μια εργασία ενώ οδηγούσες. Τα χρώματα, κατά τη Siemens, βοηθούσαν να ξεχωρίζεις με μια ματιά τις διαφορετικές πληροφορίες στην οθόνη.
Η θέση της Siemens στην αγορά
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, η Siemens ήταν ένας από τους μεγάλους ευρωπαϊκούς κατασκευαστές κινητών, μαζί με τη Nokia, την Ericsson και την Alcatel. Τα κινητά της ήταν γνωστά για την τεχνολογική τους τόλμη, αλλά συχνά υστερούσαν στην ευκολία χρήσης. Το S10 είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της φιλοσοφίας: πρώτο σε κάτι καινούργιο, αλλά όχι πάντα το πιο πρακτικό.
Ο δρόμος προς τις έγχρωμες οθόνες
Αν και το S10 δεν πέτυχε, η ιδέα του δεν χάθηκε. Τα επόμενα χρόνια, οι κατασκευαστές άρχισαν να δουλεύουν σοβαρά πάνω στις έγχρωμες οθόνες. Λίγα χρόνια αργότερα, κινητά όπως το Ericsson T68 έφεραν πραγματικές έγχρωμες οθόνες με εκατοντάδες χρώματα και γραφικά, που επισκίασαν γρήγορα τη δειλή προσπάθεια της Siemens. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2000, η έγχρωμη οθόνη είχε γίνει στάνταρ, και οι μονόχρωμες έμειναν μόνο στα πιο φθηνά κινητά.
Η ίδια η Siemens συνέχισε να καινοτομεί, με κινητά όπως το SL45, το πρώτο με MP3 και κάρτα μνήμης, πριν πουλήσει το τμήμα κινητών της στη BenQ το 2005.
Γιατί το θυμόμαστε
Το Siemens S10 δεν ήταν το κινητό που αγοράσαμε. Ήταν όμως το κινητό που μας έδειξε ότι η οθόνη ενός τηλεφώνου μπορεί να έχει χρώμα. Κάθε φορά που βλέπουμε μια φωτογραφία ή ένα βίντεο στο σημερινό μας κινητό, βλέπουμε το αποτέλεσμα μιας διαδρομής που ξεκίνησε με τέσσερα χρώματα σε μια μικρή οθόνη του 1997. Θυμάστε το πρώτο κινητό σας με έγχρωμη οθόνη;
Συχνές ερωτήσεις
Ποιο ήταν το πρώτο κινητό με έγχρωμη οθόνη;
Το Siemens S10, που ανακοινώθηκε στις 14 Μαρτίου 1997.
Πόσα χρώματα είχε η οθόνη του Siemens S10;
Τέσσερα: κόκκινο, πράσινο, μπλε και λευκό, με το λευκό ως φόντο.
Μπορούσε να δείξει εικόνες;
Όχι. Έδειχνε μόνο κείμενο και λίγα σύμβολα, σε έως έξι γραμμές.
Πόσο ζύγιζε το Siemens S10;
185 γραμμάρια, με διαστάσεις 147 × 46 × 25 χιλιοστά.
Γιατί δεν πούλησε;
Ήταν μεγαλύτερο, βαρύτερο και πιο δύσκολο στη χρήση από τα κινητά της Nokia και της Ericsson, και η οθόνη διαβαζόταν δύσκολα στο φως.
