Το 2002 ήταν η πρώτη χρονιά της Sony Ericsson. Η κοινοπραξία της Sony και της Ericsson είχε ιδρυθεί λίγους μήνες νωρίτερα, και έπρεπε να αποδείξει ότι μπορούσε να φτιάξει κινητά που θα ενθουσίαζαν τους νέους αγοραστές. Το T68i ήταν η ναυαρχίδα, ακριβή και γεμάτη λειτουργίες. Το T300 ήταν κάτι διαφορετικό: ένα πολύχρωμο, νεανικό κινητό που έφερνε την έγχρωμη οθόνη και τα MMS σε πιο προσιτή τιμή.
Η παρουσίαση
Το T300 ανακοινώθηκε και κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2002. Λίγο αργότερα, τον Δεκέμβριο, ακολούθησε μια παραλλαγή για την αμερικανική αγορά, το T306, που διατέθηκε από τον πάροχο Cingular. Το κινητό απευθυνόταν σε νέους χρήστες, που ήθελαν τις νέες λειτουργίες της εποχής, όπως την έγχρωμη οθόνη, τους πολυφωνικούς ήχους και τα μηνύματα με εικόνες, χωρίς να πληρώσουν όσο για μια ναυαρχίδα.
Η Sony Ericsson είχε ιδρυθεί τον Οκτώβριο του 2001, ως κοινοπραξία της ιαπωνικής Sony και της σουηδικής Ericsson. Η Ericsson είχε τεχνογνωσία στα δίκτυα και τα κινητά, αλλά είχε χάσει έδαφος από τη Nokia. Η Sony είχε το όνομα, τη σχεδίαση και την εμπειρία στην ψυχαγωγία. Μαζί, ήθελαν να φτιάξουν κινητά που θα συνδύαζαν την τεχνολογία με το στυλ, και το T300 ήταν ένα από τα πρώτα δείγματα αυτής της συνεργασίας.
Σχεδίαση και χρώματα
Το T300 είχε διαστάσεις 106 επί 48 επί 22 χιλιοστά και βάρος 101 γραμμάρια. Ήταν λίγο πιο παχύ από άλλα κινητά της εποχής, με στρογγυλεμένες γωνίες και μια φιλική, παιχνιδιάρικη εμφάνιση. Κυκλοφόρησε σε τρία χρώματα με εντυπωσιακά ονόματα: Icy Blue, ένα παγωμένο γαλάζιο, Midnight Red, ένα βαθύ κόκκινο, και Mystical Green, ένα μεταλλικό πράσινο.
Οι προσόψεις άλλαζαν, οπότε οι χρήστες μπορούσαν να αλλάξουν το χρώμα του κινητού τους όποτε ήθελαν. Αυτό ήταν πολύ δημοφιλές τότε, ειδικά ανάμεσα στους νέους, και υπήρχε μια ολόκληρη αγορά με προσόψεις σε όλα τα χρώματα και τα σχέδια, από τις επίσημες μέχρι τις πιο φανταχτερές απομιμήσεις.
Το πληκτρολόγιο είχε μεγάλα, ευδιάκριτα πλήκτρα, και το κινητό είχε το χαρακτηριστικό μικρό joystick της Sony Ericsson για την πλοήγηση στα μενού. Το joystick ήταν μια ιδέα που κληρονόμησε από το T68 και χρησιμοποιήθηκε σε πολλά κινητά της εταιρείας εκείνα τα χρόνια, μέχρι να αντικατασταθεί από τα πλήκτρα πλοήγησης τεσσάρων κατευθύνσεων.
Η έγχρωμη οθόνη
Το T300 είχε έγχρωμη οθόνη STN με 256 χρώματα και ανάλυση 101 επί 80 εικονοστοιχεία, που έδειχνε έως έξι γραμμές κειμένου. Η οθόνη δεν ήταν φωτεινή και τα χρώματα ήταν περιορισμένα, αλλά για ένα κινητό αυτής της κατηγορίας ήταν μεγάλη αναβάθμιση. Τα εικονίδια, οι ταπετσαρίες και τα παιχνίδια είχαν πλέον χρώμα, και αυτό έκανε το κινητό να μοιάζει πολύ πιο σύγχρονο.
Το μενού του T300 ήταν οργανωμένο σε εικονίδια, με το στυλ που είχε καθιερώσει η Ericsson, και ήταν σχετικά εύκολο στη χρήση. Οι χρήστες μπορούσαν να αλλάξουν θέματα, που άλλαζαν τα χρώματα των μενού και την ταπετσαρία, μια λειτουργία που ταίριαζε με τη νεανική ταυτότητα του κινητού.
Ήχος και μηνύματα
Ένα από τα δυνατά σημεία του T300 ήταν ο ήχος. Είχε ειδικό τσιπ ήχου της OKI για πολυφωνικούς ήχους κλήσης, που ακούγονταν πολύ καλύτερα από τους απλούς μονοφωνικούς ήχους των παλιότερων κινητών. Οι πολυφωνικοί ήχοι ήταν τότε μεγάλη υπόθεση, και πολλοί χρήστες ξόδευαν χρήματα για να κατεβάσουν τα αγαπημένα τους τραγούδια ως ήχους κλήσης.
Το κινητό υποστήριζε μηνύματα MMS, για να στέλνεις εικόνες, ήχους και κείμενο, και EMS, μια ενδιάμεση τεχνολογία που επέτρεπε απλές εικόνες και ήχους σε SMS. Είχε επίσης email και περιηγητή WAP 2.0 με υποστήριξη xHTML, που έκανε την περιήγηση στο κινητό internet πιο εύκολη.
Τα MMS ήταν τότε η μεγάλη υπόσχεση των παρόχων κινητής τηλεφωνίας. Στην Ελλάδα, οι πάροχοι τα παρουσίασαν το 2002 και το 2003, και διαφήμιζαν έντονα τη δυνατότητα να στέλνεις φωτογραφίες στους φίλους σου. Η πραγματικότητα ήταν λίγο πιο δύσκολη, αφού χρειαζόταν ρύθμιση του κινητού, ο παραλήπτης έπρεπε να έχει συμβατό κινητό και το κόστος κάθε μηνύματος ήταν αρκετά υψηλό.
Τα προαιρετικά εξαρτήματα
Όπως πολλά κινητά της εποχής, το T300 δεν είχε ενσωματωμένη κάμερα, αλλά υποστήριζε μια κάμερα που κουμπωνόταν στο κάτω μέρος. Η κάμερα της Sony Ericsson, με την ονομασία MCA-25 CommuniCam, έβγαζε φωτογραφίες σε ανάλυση VGA, και μπορούσες να τις στείλεις αμέσως με MMS. Υπήρχε επίσης ένα προαιρετικό εξάρτημα για ραδιόφωνο FM, το HPR-20, που λειτουργούσε με ενσύρματα ακουστικά.
Τα εξαρτήματα αυτά ήταν χαρακτηριστικά της εποχής. Οι κατασκευαστές δεν ήξεραν ακόμα αν οι χρήστες θα ήθελαν πραγματικά κάμερα ή ραδιόφωνο στο κινητό τους, οπότε τα πρόσφεραν ως επιπλέον αγορές. Λίγα χρόνια αργότερα, και τα δύο θα ήταν βασικά χαρακτηριστικά σχεδόν κάθε κινητού, και η Sony Ericsson θα έφτιαχνε ολόκληρες σειρές γύρω από τη μουσική και τη φωτογραφία.
Συνδεσιμότητα
Το T300 λειτουργούσε σε τρεις ζώνες συχνοτήτων, 900, 1800 και 1900 MHz, και είχε GPRS για τη σύνδεση στο internet. Για τη σύνδεση με άλλες συσκευές, είχε μόνο θύρα υπερύθρων. Δεν είχε Bluetooth, και αυτή ήταν μία από τις βασικές διαφορές από το ακριβότερο T68i, από το οποίο ουσιαστικά προερχόταν. Το T300 μπορεί να θεωρηθεί μια απλοποιημένη, πιο προσιτή εκδοχή του T68i.
Δεν υποστήριζε εφαρμογές Java, κάτι που περιόριζε τα παιχνίδια που μπορούσες να κατεβάσεις. Με αναβάθμιση λογισμικού όμως, απέκτησε υποστήριξη για το Mophun, μια πλατφόρμα παιχνιδιών που χρησιμοποίησε η Sony Ericsson σε κάποια κινητά της, πριν η Java επικρατήσει.
Τα παιχνίδια Mophun ήταν τρισδιάστατα ή γρήγορα δισδιάστατα, και για την εποχή τους είχαν εντυπωσιακά γραφικά. Η πλατφόρμα όμως δεν κατάφερε να ανταγωνιστεί τη Java, που υποστηριζόταν από σχεδόν όλους τους κατασκευαστές, και σύντομα η Sony Ericsson στράφηκε κι αυτή στη Java στα επόμενα κινητά της.
Μπαταρία
Η μπαταρία των 700 mAh, με κωδικό BST-22, έδινε έως 300 ώρες αναμονής, δηλαδή περίπου 12 μέρες, και έως 7 ώρες ομιλίας. Για ένα κινητό με έγχρωμη οθόνη, ήταν πολύ καλή διάρκεια.
Στην Ελλάδα, το T300 ήταν ένα από τα κινητά που κυκλοφορούσαν ευρέως στα καταστήματα των παρόχων τον χειμώνα του 2002 και το 2003, συχνά με προσφορές σε συνδυασμό με συμβόλαιο. Ήταν μια δημοφιλής επιλογή για όσους ήθελαν να αναβαθμίσουν από ένα παλιό μονόχρωμο κινητό χωρίς να ξοδέψουν όσο για ένα T68i ή ένα Nokia 7650.
Η τεχνολογία των μπαταριών ιόντων λιθίου ήταν πλέον ώριμη, και οι κατασκευαστές μπορούσαν να προσφέρουν μεγάλη διάρκεια χωρίς να κάνουν τα κινητά βαριά. Η μπαταρία αφαιρούνταν εύκολα από το πίσω μέρος, οπότε η αντικατάστασή της μετά από λίγα χρόνια ήταν απλή υπόθεση.
Τι μας άφησε
Το T300 ήταν ένα από τα κινητά που έκαναν τη Sony Ericsson γνωστή στο νεανικό κοινό. Έδειξε ότι η εταιρεία μπορούσε να φτιάξει κινητά με στυλ και λειτουργίες σε προσιτή τιμή, μια συνταγή που θα συνέχιζε με το T610 και αργότερα με τα κινητά Walkman και Cyber-shot. Η ιδέα της προαιρετικής κάμερας εγκαταλείφθηκε γρήγορα, αφού μέσα σε ένα χρόνο οι κάμερες ενσωματώθηκαν σε όλα τα κινητά.
Σήμερα, το T300 είναι ένα κινητό που οι συλλέκτες αναζητούν κυρίως στα χρώματά του, ειδικά σε καλή κατάσταση με τις αρχικές προσόψεις. Η κάμερα MCA-25 είναι πιο σπάνια, αφού την αγόρασαν λίγοι και χάθηκε εύκολα.
Για πολλούς, το T300 ήταν το πρώτο τους έγχρωμο κινητό, και θυμούνται ακόμα τους πολυφωνικούς ήχους, τις πολύχρωμες προσόψεις και τα πρώτα MMS που έστελναν στους φίλους τους. Εσείς είχατε κάποιο Sony Ericsson εκείνης της εποχής;
Συχνές ερωτήσεις
Πότε κυκλοφόρησε το Sony Ericsson T300;
Τον Οκτώβριο του 2002. Η παραλλαγή T306 για την Cingular ακολούθησε τον Δεκέμβριο.
Είχε κάμερα;
Όχι ενσωματωμένη. Υποστήριζε την κάμερα MCA-25 CommuniCam σε ανάλυση VGA, που κουμπωνόταν στο κάτω μέρος.
Είχε Bluetooth;
Όχι, μόνο θύρα υπερύθρων. Ήταν μια απλοποιημένη εκδοχή του T68i.
Σε ποια χρώματα κυκλοφόρησε;
Icy Blue, Midnight Red και Mystical Green, με προσόψεις που άλλαζαν.
Πόσο κρατούσε η μπαταρία;
Η μπαταρία των 700 mAh έδινε έως 300 ώρες αναμονής και 7 ώρες ομιλίας.


