Ericsson GH 197: το GSM κινητό που κόστιζε όσο ένα μισθός και άξιζε κάθε λεπτό
Υπάρχουν αντικείμενα που δεν είναι απλώς προϊόντα. Είναι χρονικές κάψουλες, μικρά τεκμήρια μιας εποχής που ο κόσμος άλλαζε ταχύτητα χωρίς να το καταλαβαίνει. Το Ericsson GH 197 είναι ένα από αυτά. Κυκλοφόρησε το 1993, ζύγιζε 334 γραμμάρια, δεν είχε μνήμη για αποθήκευση αριθμών στο ίδιο το τηλέφωνο, και κόστιζε έως 500 λίρες Αγγλίας στη Βρετανία ένα ολόκληρο μισθό για πολλούς εργαζόμενους της εποχής. Και παρόλα αυτά ήταν το κινητό που ήθελες, αν μπορούσες να το αντέξεις οικονομικά.
Αλλά για να καταλάβεις γιατί το GH 197 σημαίνει κάτι, πρέπει να ξέρεις από πού ξεκίνησε η Ericsson.
Από τα 40 κιλά στην τσέπη: η πορεία της Ericsson
Η σουηδική Ericsson ξεκίνησε να φτιάχνει κινητά τηλέφωνα το 1956. Το πρώτο μοντέλο της ζύγιζε 40 κιλά, ήταν περίπου στο μέγεθος μιας βαλίτσας, και κόστιζε σχεδόν όσο ένα αυτοκίνητο. Για να φανεί πόσο πρακτικό ήταν: ολόκληρο το δίκτυο που το υποστήριζε δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει περισσότερους από 100 συνδρομητές ταυτόχρονα. Δεν ήταν ακριβώς δημοφιλές προϊόν.
Στις επόμενες δεκαετίες η εταιρεία δούλεψε σκληρά για να κάνει τις συσκευές της φορητές. Μέχρι το 1987 τα “κινητά” τηλέφωνα της Ericsson ήταν στην καλύτερη περίπτωση φορητά με κάποια δυσκολία. Το NH 72, ένα από τα πρώτα πραγματικά φορητά μοντέλα για το πρότυπο NMT, σηματοδότησε μια νέα εποχή για την εταιρεία. Και μαζί με αυτό ήρθε ένα νέο σύστημα ονοματολογίας: N για NMT, G για GSM, H για Handheld. Έτσι προέκυψε η σειρά GH και τελικά το GH 197.
Το Harry Hotline και η εποχή που τελείωσε
Πριν από το GH 197 υπήρχε το EH 97, το αναλογικό προκάτοχό του. Και πριν από το EH 97 υπήρχε ο Harry Hotline ένας χαρακτήρας που η Ericsson χρησιμοποιούσε στη διαφήμισή της από το 1984, πρόσωπο μιας ολόκληρης σειράς κινητών με το χαρακτηριστικό καφέ και πορτοκαλί χρωματολόγιο της γραμμής Hotline. Ο Harry ήταν ο “φίλος” που σε ακολουθούσε παντού, σύμβολο της νέας εποχής επικοινωνίας.
Και μετά τελείωσε. Μια εταιρεία με το όνομα Hotline Electronics αμφισβήτησε νομικά τη χρήση του ονόματος από την Ericsson. Η σουηδική εταιρεία έχασε τη μάχη ή αποφάσισε να μην τη δώσει, ανάλογα με το πώς το βλέπεις, και το 1993 εμφανίστηκε το GH 197 χωρίς το Hotline brand, χωρίς τα καφέ και πορτοκαλί χρώματα, και χωρίς τον Harry. Στη θέση τους: ένα λιτό μαύρο σώμα, καθαρές γραμμές, και μια νέα ταυτότητα για την Ericsson στον κόσμο του GSM.
Τα τεχνικά χαρακτηριστικά ενός κινητού του 1993
Αν διαβάζεις τα specs του GH 197 με τα σημερινά κριτήρια, θα γελάσεις. Αλλά αν τα βλέπεις με τα κριτήρια του 1993, είναι ένα αξιοθαύμαστο κομμάτι μηχανικής.
Το GH 197 είχε διαστάσεις 147 x 62 x 30 χιλιοστά μεγαλύτερο και βαρύτερο από οποιοδήποτε σύγχρονο smartphone, αλλά μικρό για την εποχή του. Τα 334 γραμμάρια βάρους το έκαναν αισθητό στην τσέπη, κάτι που ο κάτοχός του θεωρούσε τεκμήριο σοβαρότητας παρά αδυναμία. Η μπαταρία Ni-Cd 900 mAh έδινε περίπου 16 ώρες αναμονής, αριθμός που για το 1993 ήταν αρκετά αξιοπρεπής.
Το δίκτυο ήταν GSM και αυτό ήταν το βασικό του χαρτί. Το GSM (Global System for Mobile Communications) ήταν το νέο ψηφιακό πρότυπο που αντικαθιστούσε τα αναλογικά δίκτυα NMT και AMPS. Καλύτερη ποιότητα ήχου, ασφαλέστερες κλήσεις, πρότυπο που θα κυριαρχούσε για τις επόμενες δεκαετίες. Και η Ericsson ήταν εκεί από την αρχή.
Αυτό που έκανε όμως το GH 197 πραγματικά ξεχωριστό δεν ήταν το GSM από μόνο του, αλλά τα ηχεία Bang & Olufsen που χρησιμοποιούσε εσωτερικά. Η δανέζικη εταιρεία ήχου, γνωστή για την υψηλή ποιότητά της, προμήθευε τα ηχητικά components του GH 197, κάτι που του έδινε ηχητική απόδοση σαφώς ανώτερη από τον ανταγωνισμό. Σε εποχή που η ποιότητα ήχου στα κινητά ήταν συχνά άθλια, αυτό ήταν σοβαρό πλεονέκτημα.
Το ακριβότερο GSM κινητό της Βρετανίας
Το 1994, όταν το GH 197 κυκλοφόρησε στη βρετανική αγορά, κόστιζε μεταξύ 350 και 500 λιρών ποσό που αντιστοιχούσε σε έναν ή και δύο μέσους μισθούς της εποχής. Ήταν το ακριβότερο GSM κινητό που μπορούσες να αγοράσεις στη Βρετανία εκείνη τη στιγμή. Οι ανταγωνιστές του ήταν το Nokia 1011 και το Motorola 5080, και οι δύο φθηνότερες επιλογές. Το περιοδικό “What Cellphone” της εποχής έγραψε ότι τόσο το Nokia όσο και το Motorola ήταν καλύτερες επιλογές συνολικά, παρά τη χαμηλότερη τιμή τους. Και είχαν ένα σημείο: το GH 197 δεν είχε εσωτερική μνήμη για αποθήκευση αριθμών τηλεφώνου. Οι επαφές αποθηκεύονταν αποκλειστικά στη SIM κάρτα, κάτι που σήμαινα περιορισμένο αριθμό επαφών και εξάρτηση από το δίκτυο.
Ωστόσο, αυτοί που το αγόρασαν δεν το μετάνιωσαν ποτέ. Η ηχητική ποιότητα ήταν ασυναγώνιστη, η κατασκευή στιβαρή, και το brand name “Ericsson” σήμαινε κάτι πολύ συγκεκριμένο: σκανδιναβική αξιοπιστία.
Η θέση του GH 197 στην ιστορία της Ericsson
Το GH 197 ήταν μέρος μιας πολυάσχολης περιόδου για την Ericsson. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 η εταιρεία κυκλοφόρησε γρήγορα διαδοχικά μοντέλα: GH 174, NH 97, GH 197, GH 198 και NH 237 ήταν όλα προϊόντα αυτής της γόνιμης εποχής. Ο κόσμος ήθελε κινητά, η GSM τεχνολογία εξαπλωνόταν γρήγορα, και η Ericsson έτρεχε να ικανοποιήσει τη ζήτηση.
Το GH 198 που ακολούθησε ήταν σχεδόν πανομοιότυπο εξωτερικά, με μικρές εσωτερικές βελτιώσεις. Τα δύο μοντέλα μοιράζονταν μάλιστα την ίδια μπαταρία με το GH 172 και το EH 97, κάτι σημαντικό για τους χρήστες της εποχής που έψαχναν ανταλλακτικά.
Το GH 197 σήμερα: συλλεκτικό αντικείμενο της ψηφιακής αυγής
Τριάντα τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του, το Ericsson GH 197 έχει γίνει αντικείμενο συλλεκτικού ενδιαφέροντος. Στα διάφορα online marketplace βρίσκεις μοντέλα σε τιμές από 40 ευρώ και άνω, ανάλογα με την κατάσταση και αν συνοδεύονται από την αρχική συσκευασία. Σε eBay έχουν πουληθεί άρτια διατηρημένα κομμάτια με τα αξεσουάρ τους φορτιστής, δύο μπαταρίες, εγχειρίδιο χρήσης σε τιμές που ξεπερνούν τα 100 ευρώ.
Τεχνικά, το GH 197 μπορεί ακόμα να χρησιμοποιηθεί σε δίκτυα που υποστηρίζουν 2G κάτι που γίνεται ολοένα και σπανιότερο καθώς οι πάροχοι τερματίζουν τα δίκτυα παλαιάς γενιάς. Στην Ελλάδα η κατάσταση ποικίλλει ανά πάροχο, αλλά η ουσία είναι ότι ακόμα και αν δεν μπορείς να καλέσεις με αυτό, αξίζει να το κρατάς στο συρτάρι σου ως αντικείμενο ιστορίας.
Γιατί αυτό είναι τελικά το Ericsson GH 197: ένα αντικείμενο που θυμίζει ότι κάποτε η απόκτηση ενός κινητού τηλεφώνου ήταν πράξη φιλοδοξίας, πολυτέλεια που λίγοι μπορούσαν να αντέξουν. Ένα κομμάτι από εκείνη την εποχή που ο ψηφιακός κόσμος μόλις ξεκινούσε να παίρνει μορφή και η Ericsson ήταν στην πρώτη γραμμή.

